Współpraca wśród dzieci

Academy International Centrum Dwujęzyczne Przedszkole i Żłobek; Renata Śmietanka – psycholog

Nie ma rozwoju kompetencji społecznych bez grupy odniesienia jaką jest grupa rówieśnicza współpracy. Taką pierwszą formą dzięki, której dziecko uczy się współpracować jest zabawa. To właśnie inni ludzie i interakcje między nimi warunkują rozwój

Podczas zabawy dzieci muszą dogadać się w co się bawić, kto jest kim, a gdy zdarzy się kłótnia muszą dojść do porozumienia. W zabawie dziecko uczy się podporządkowywać swoje zachowanie pewnym wspólnym celom, uczy się widzieć drugiego koło siebie i liczyć się z jego dążeniami, uzgadniać możliwości realizacji swoich dążeń z innymi, robić coś dla innych, a w razie potrzeby zrezygnować nawet w jakimś zakresie z własnych celów dla celów innych osób czy grupy. Co więcej dzięki zabawie kształtuje się poczucie odpowiedzialności za wykonane zadania, rozwijają się cechy charakteru takie jak wola, wytrwałość w osiąganiu celu i umiejętność pracy w zespole i dla zespołu.
Kolejnym sposobem na budowanie współpracy w szkole są wspólne zadania i projekty. Metoda projektów najsilniej angażuje uczniów ponieważ daje szerokie pole do działania uczniowi. Uczeń mając prawo sam decydować o organizacji swojej pracy, wyszukiwaniu informacji uczy się tego, a ponadto pracując zespołowo musi komunikować się z innymi członkami zespołu, rozwiązywać problemy, podejmować wspólnie decyzje, a wszystko to rozwija umiejętność współpracy, która jak wiemy jest niezbędna aby efektywnie funkcjonować w społeczeństwie na wszystkich etapach życia nie tylko w szkole.
Nie mniej ważnym a być może jednym z istotniejszych elementów uczenia dziecka współpracy jest przykład jaki dają dorośli. Osoby ważne dla dziecka zwykle są to rodzice potem nauczyciele są niejako modelami, a sposób w jaki rodzice ze sobą rozmawiają, rozwiązują spory dzieci obserwują i podświadomie naśladują. Codzienne sytuacje są jak sceny filmowe, pamiętajmy tylko, że widzami są nasze dzieci.